ROZDZIAŁ PIERWSZY

     Oto początek naszej historii. Jak każda, zaczyna się niewinnie. Zapraszam do czytania i komentowania :P

             -Panie Denverclub, czy ma pan w tych spodniach coś interesującego? Bo nie rozumiem, dlaczego nieustannie pan w nie spogląda. – rzuciła Brehmoth, wyglądając znad podniszczonych już okularów. Próbując zachować przy tym grację i styl, podeszła do Denverclub’a, gdy ten zdążył zrobić się już cały czerwony. Na ukrycie przyklejonej prowizorycznie na taśmę kartki z odpowiedziami miał tylko kilka sekund, bowiem Brehmoth szybko przemierzyła już jedną trzecią dzielącej jej biurko od ławki, w której siedział Denverclub. Obgryzionymi paznokciami próbował zerwac taśmę, która nie była tak słaba, na jaką wyglądała. Co chwila spoglądał to na spodnie, to na Brehmoth, która po chwili stała już przy jego ławce.

            -Wstań! – rozkazała krzykliwym głosem.

            Posłusznie niczym piesek, Denverclub wsał z miejsca, lecz zamiast być przestraszonym, najnormalniej w świecie śmiał się Brehmoth w twarz.

            -Co masz na spodniach?

            -Ja? – powiedział kpiąc. –Co miałbym na nich mieć?

            Brehmoth nie odpowiedziała. Przez chwilę wpatrywała się uważnie całemu Denverclub’owi, uważnie przeszukując każdy centymetr jego ubioru. Zrobiłaby wszystko, by go unicestwić i zostawić w tej samej klasie jeszcze na rok. Znalezienie ściągi na tak ważnym teście, byłoby dla niej niepowtarzalną okazją.

            Po chwili wpatrywanie się w Denverclub’a,Brehmoth kazała mu usiąść, po czym z trudem ukrywając oburzenie i niezadowolenie, skierowała się do swojego biurka.

            -Pozostało wam jeszcze dwadzieścia minut. Pospieszcie się. – powiedziała.

            Odrywając wzrok od zadowolonego z siebie Antoniego Denverclub’a zabrałem się ze mój test. Teraz byłem prawie pewny, że w ciągu dwudziestu minut nie zdążę napisac wszystkich dziewięciu pytań, jakie mi pozostały. Mimo to, wziąłem się do pracy, bo te kilka zdechłych kartek, które właśnie przede mną leżało, miało zadecydować o tym, do jakich szkół mam szansę pójść, i na podstawie wyniku, jak będę tam postrzegany. Ostatni krzyk mody nakazywał składac papiery do Alexandre i Ediope – dwóch najlepszych szkół w St Adams. Każdy, kto mógł liczyc na nieco wyższy wynik, od razu wybierał te szkoły, bo myślał, że wyjdzie na inteligenta. Prawda była jednak nieco inna, bo szkoły te były naprawdę elitarne, więc siedemdziesiąt procent uczniów chcących tam iśc spotyka się z rozczarowaniem. Ponadto dziewięćdziesiąt procent wszystkich uczniów Alexandre i Ediope, w ogóle ich nie kończy.

            Jeśli chodzi o mnie, to mogłem tam iśc. Mój poziom był o wiele wyższy od wymaganego, wynik testu też zapewne taki będzie (no nie oszukujmy się, jestem geniuszem), ale od początku nie miałem planów aplikowania do żadnych z tych szkół. Nie chciałem iśc za modą, bo chodzenie za modą jest dla mnie samego nie modne. Poza tym, do Alexandre i ediope aplikują same lamy, plastiki i hipsterzy, by pokazac innym, że wbrew popularnej opinii, są mądrzy i coś porafią… A wszyscy wiedzą, że to nieprawda, oni nie umieją nic.

            Po upływie określonego czasu, czyli dwudziestu minut, które pozostały nam z całych dwóch godzin na wykonanie testu, wszyscy wstali z ławek, by oddać swoje kartki. Byłem jednym z ostatnich w kolejce, by to zrobić. Kiedy jednak chciałem wyjść z Sali, Brehmoth zatrzymała mnie.

            -A pan, panie Hamberton? – zapytała układając testy w równą kupkę. Dużo tego było, powiem. –Alexandre czy Ediope?

            -Destin Pitorie. – odparłem bez zastanowienia.

            Zdziwiona przestała układać kartki.

            -Co?

            -Destin Pitorie. – powtórzyłem. –Wiem, że z moim poziomem nauki, powinienem iść do Alexandre albo Ediope, ale nie dam tam rady. Tutaj jest łatwo, ale tam jest elitarnie. Poziom z kosmosu.

            -Jak możesz tak mówić? Jesteś wspaniałym uczniem, systematycznym i porządnym. Dałbyś radę wszędzie.

            Pokręciłem głową. Wiedziałem, że zarówno Brehmoth, jak i reszta nauczycieli w szkole, ma mnie za dobrego. Wiedziałem też, że spotkam się z krytyką, gdy tylko wspomnę o Destin Pitorie. Nie była to zła szkoła, bo do złej szkoły bym nie poszedł, ale nie było to Alexandre.

            -Mimo wszystko, ja już wybrałem. – powiedziałem.

            Brehmoth z powrotem wzięła się za układanie sprawdzianów, które zostały od tak rzucone na jej biurko.

            -Dobrze, jak chcesz, to twoja decyzja, jedyne o mogę, to życzyć ci powodzenia. – powiedziała uśmiechając się do mnie.

            -Dziękuję, do widzenia. – odparłem odwzajemniając uśmiech i wychodząc z klasy.

            Na zewnątrz aż roiło się od trzecioklasistów. Jedni po teście, drudzy, czekając właśnie na jego napisanie. Nie zwracając na nikogo zbytnio uwagi, wkroczyłem w tłum i skierowałem się wzdłuż korytarza. Na dziś pozostał mi tylko oddzielny test z wiedzy geograficznej, po to by w Destin Pitorie wybrać konkretny profil, i w końcu mogłem wrócić do domu.

            Po chwili doszedłem do Sali geograficznej. W środku czekał na mnie już nauczyciel. Usiadłem w ławce i zabrałem się za pisanie.

           

            Kiedy wróciłem, w domu nie było nikogo. Wszedłem do pustego mieszkania, od razu powitany falą zadowolenia związanego z całym miesiącem wakacji. Akurat ja, oskarżony o to, że i tak nic nie robiłem, mógłbym się oburzyć. Z pewnością było to najbardziej pracowite jedenaście miesięcy w moim życiu.

            Rozebrawszy się, usiadłem do komputera. Przejrzałem tylko skrzynkę pocztową, zebrałem kilka pól w przeglądarkowej grze w farmerów, włączyłem muzykę i zacząłem grać w jakieś przypadkowe gry. Jednak w pewnym momencie na ekranie pojawiło się okno telewizji z wiadomościami. Tak, zapomniałem, punkt szesnasta, lecą wiadomości, które ostatnio polubiłem.

            Nic nowego jednak się nie wydarzyło. Ktoś kogoś zgwałcił, pociąg się przewrócił i wypadek, w którym zginął jakiś bardzo znany ksiądz, o którym w życiu nie słyszałem. Na koniec jak zwykle bilans tygodnia. Dzisiaj granicę przekroczyły dwie osoby, w ciągu całego tygodnia, dziewięć.

            To idiotyczne, ale ludzi wciąż przybywało.