ROZDZIAŁ TRZECI

            Pierwszy października oznaczał nic innego, jak tylko kolejny rok harówy w szkole. Tym razem narzekałem jednak trochę mniej, bo szkoła była nowa, nauczyciele i znajomi też byli nowi, wszystko w sumie było nowe, więc teoretycznie na początku będzie co odkrywać. Mógłbym powiedzieć, że dzień ten miał być początkiem wielkiego dla mnie rozstrzygnięcia, tego, czy z przejściem do kolejnego etapu edukacji, ludzie dorastają, czy w dalszym ciągu zachowują się jak dzieci, którym przy porodzie lekarz za mocno za głowę pociągnął. No i oczywiście, pytaniem było, czy znajdę tam sobie znajomych, o w miarę podobnym poziomie intelektualnym, bo nie oszukujmy się, geniuszy jest niewielu.

            Z wakacyjnych przyzwyczajeń tego dnia musiałem zrezygnować. Krzykliwy głos z telefonu obudził mnie i wkurwił jednocześnie. Kimkolwiek był facet, śpiewający tą piosenkę, życzyłem mu śmierci, bo była siódma.

            Wstałem zatem. W domu znów nikogo nie było. Czwartek. Podszedłem do lustra i ponownie ujrzałem tą jakże zajebiście przystojną twarz, zaspane oczy i rozczochrane czarne włosy, które rano żyły własnym życiem, wprowadzając własne prawa, poza którymi byłem ja. Jednak mimo wszystko, umyć to ja się dzisiaj musiałem.

            Jak postanowiłem, tak też zrobiłem. Nie minęło pół godziny, kiedy zdążyłem doprowadzić się do porządku. Ubrany w białą koszulę, krawat, czarną kamizelkę bez rękawów i równie czarne spodnie, spojrzałem na zegarek, wskazujący godzinę siódmą trzydzieści. Tramwaj miałem za piętnaście minut, a cała uroczystość zaczynała się o ósmej rano.

*

            Budynek Destin Pitorie był ogromny. Wysoki, podłużny, z prawej strony nieco zaokrąglony, w sposób jakby ktoś złapał za prawy bok i najnormalniej wywinął go do tyłu, z dużą ilością okien oraz szklaną kopułą na dachu. Zaraz naprzeciw mnie znajdowały się dwa razy wyższe ode mnie, wyglądające na solidne, wrota do szkoły, nad którymi widniał tylko nieco mniejszy napis „Destin Pitorie”.

            Chwilę się zastanowiwszy, wszedłem do budynku. Drzwi, wyglądające na ciężkie, rzeczywiście takie były. W środku aż roiło się od uczniów chodzących w tę i z powrotem. Nieco zdezorientowany stanąłem na środku korytarza i zastanawiałem się, gdzie by się tu udać, póki nie zobaczyłem dziewczyny stojącej obok z wielkim transparentem , na który markerem naniesiono napis: „Pierwszoklasiści – piętro trzecie, sala numer 329”. Niby głupie, ale strasznie pomocne. Dziwiło jedno, dlaczego zamiast wykorzystywania niewinnej niewiasty do trzymania transparentu, nie przykleili go taśmą do ściany.

            Nie czekając dłużej, wspiąłem się po schodach, na które wskazywała wielka strzałka na transparencie. Szybko znalazłem salę 329 (na pewno dzięki mojej wspaniałej inteligencji, bo jakby inaczej?). Nie była to jednak zwykła lekcyjna sala, ale sala gimnastyczna, gdzie na wielkiej widowni siedział już tłum pierwszaków. W sumie, było to drugą rzeczą, jaka mnie dziwiła, bo czemu sala gimnastyczna jest aż na trzecim piętrze? Usiadłem na jednym z krzeseł i zacząłem słuchać ‘bardzo interesującej’ opowieści pani dyrektor, o tym, z czego słynie szkoła. Słuchałem jednak przez pierwsze dziesięć sekund, potem mi się znudziło, więc postanowiłem rozejrzeć się nieco po sali, czego zaraz pożałowałem. Kurwa!

            Z tyłu, prawie wklejony w ścianę pod oknami stał Denverclub. Nagle poczułem wzbierającą się we mnie złość, bo jego obecność tutaj przeczyła wszelkim moim prawom fizyki. Jego miało tu nie być, ja miałem o nim zapomnieć i już nigdy w życiu nie widzieć jego idiotycznie wykrzywionej twarzy. W życiu spotkałem już wielu debili i idiotów, ale na ich czele stał właśnie Denverclub. Irytujący, obrzydliwy, bez instynktu samozachowawczego, był iskrą w silniku napędzającym moje poirytowanie i złość. Najgorszym nie były jednak jego cechy, a to, że swoim durnym zachowaniem zdobywał wokół siebie wielu naśladowców i wyznawców. On nie podążał za tłumem, tylko tłum podążał za nim. Dokuczali, śmiali się i krzyżowali palny wszystkim tym, którym wiodło się lepiej niż jemu samemu. Kiedy nikt mu nie przeszkadzał, nie robił w sumie nic szczególnego, oprócz irytowania wszystkich wokół, lecz gdy tylko ktokolwiek wszedł mu w drogę, zamieniał jego życie w piekło.

            W poprzedniej szkole miałem z nim na pieńku i w sumie dalej tak jest. Mam tylko wielkie szczęście, że zbudowani jesteśmy w sumie podobnie, więc nie postawi się na mnie tak, jakbym był cztery lata od niego młodszy. Intelektem dorównywał, a nawet przewyższał go nawet goryl, nie mówiąc już o moim Eduardo. Próbował zniszczyć mnie już wiele razy, ale cieszyłem się większym zaufaniem u kogokolwiek. Nie znał moich słabych punktów, dlatego piekielnie nienawidzi mnie do dziś.

            Mimo to, bałem się, co mógłby zrobić w tej szkole.

            Kiedy chwalenie Destin Pitorie przez dyrektorkę, o ile pamiętam, panią Amandę Freshin, skończyło się, kazała ona nam rozejść się do klas naszych wychowawców. Jedyne co mnie ucieszyło, to fakt, że Denverclub nie trafił do mojej klasy, a moim wychowawcą był pan z geografii – Tom Beckett.

            W klasie pan tylko się przedstawił się, podał nam plan lekcji i poinformował nas o czymś tam ważnym, ale nie słuchałem. Zamiast tego wolałem rozejrzeć się po klasie, po twarzach ludzi, z którymi miałem dzielić te kilkadziesiąt metrów kwadratowych klasy, przez kolejne trzy lata. 

            Pan Tom skończył.

            Dziewczyna o włosach koloru przypominającego rudy pomieszany z brązowym, chłopak, wysoki, z włosami brązowymi i drugi chłopak z czarnymi włosami podobnymi do moich. Wyszli z klasy pierwsi, ona trzymała w ręku białą teczkę, z jakimś napisem, chyba datą. O czymś rozmawiali, normalnie nie powinienem zwrócić na nich uwagi, ot, zwykli nastolatkowie. Zwróciłem. Tylko dlaczego?

            Nie myśląc o niczym, wyszedłem z klasy.